No vil æ søng om ei verdalsveitj
Hu heitt Cecilie Grunnan
Hu va taus oppå Lunnan
(Det e ein gård som legg like attmed stasjon' på Rør'n)
Cerka tri kilometer unna'n
Hu Cecilie Grunnan, hu va verdalsveitj
Æ va dreng oppå Sunnan
Det va ein tims veg te Lunnan
(Men æ sykla på tre kvarter æ, når æ hadd det travelt)
Og de rette grunnan
Og grunn' min den va ei verdalsveitj
Æ glømme alder de stundan
Som vi ha oppå Lunnan
(Om kveldan når vi lista oss vekk)
Ifrå folket og hundan
Og æ va så glad i mi verdalsveitj
Men ein kveld æ sykla fra Sunnan
Såg æ'n Teodor Lunnan
(Han låg splitter nakjin bakom fjøset der med ei veitj)
Hu Cecilie Grunnan
Men da steig æ fram og sa: "Det e mi verdalsveitj!"
Og hu vrei sæ unna'n
Og'n Teodor Lunnan
(Han vart så forskrekka at'n sprang som'n va nedgjennom jalet der)
Og ropa på hundan
Sea da såg æ itj meir te mi verdalsveitj
Men æ veit hu rest ifrå Lunnan
Og folk spol etter grunnan
(Men dem e det berre æ som veit)
Ja, og så'n Teodor Lunnan!